Το διοικητικό νοσοκομειακό κόστος ως αποτέλεσμα της χρηματοδότησης και των πολλαπλών πηγών

Στους παρακάτω συνδέσμους θα βρείτε δεδομένα από μια πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό Health Affairs για την μεγάλη συμβολή του διοικητικού νοσοκομειακού κόστους στα συστήματα υγείας ορισμένων αναπτυγμένων χωρών. Το συμπέρασμα από τα εκτεταμένα ευρήματα έχει η ιστοσελίδα του Common Wealth Fund,

http://www.commonwealthfund.org/publications/in-the-literature/2014/sep/hospital-administrative-costs

και η περίληψη της εργασίας των συγγραφέων παρακάτω

http://content.healthaffairs.org/content/33/9/1586.abstract

είναι ότι οι ΗΠΑ, αλλά και η Ολλανδία, -λόγω των πολλαπλών χρηματοδοτών και του προσανατολισμού τους σε συστήματα αποζημίωσης των νοσοκομείων, τα οποία μοιάζουν περισσότερο και είναι προσανατολισμένα στην "αγορά"-, έχουν υψηλότερο νοσοκομειακό κόστος που φτάνει το 25%. Σε αντίθεση, συστήματα υγείας που βασίζονται σε ένα χρηματοδότη και χρησιμοποιούν απλούστερα υποδείγματα χρηματοδότησης (π.χ. συνολικοί ετήσιοι προϋπολογισμοί), όπως η Σκωτία ή ο Καναδάς έχουν χαμηλότερο διοικητικό κόστος που είναι κοντά στο 15%.

Η μελέτη αυτή ίσως πρέπει να δώσει μερικά μαθήματα στους διαμορφωτές και λήπτες αποφάσεων της ελληνικής υγειονομικής πολιτικής. Η δημιουργία της ΕΣΑΝ και η εφαρμογή των DRGs στην χώρα μας (σε εποχή κρίσης και μείωσης των δημοσίων δαπανών υγείας) θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση των δαπανών για το διοικητικό κόστος (πληροφορικά συστήματα, έκδοση και έλεγχος λογαριασμών, τιμολόγηση κλπ) με καμία πρόσθετη αξία για τους ασθενείς και την αποτελεσματικότητα του συστήματος.

Με δεδομένο επίσης ότι ο ΕΟΠΥΥ (λόγω έλλειψης πόρων) δεν είναι σε θέση να καλύπτει τις υποχρεώσεις του, τόσο για τα ιδιωτικά νοσοκομεία, όσο πολύ περισσότερο για τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, στα οποία δεν έχει καταβάλει ΚΕΝ από τις αρχές του 2012, η δημιουργία συστήματος χρηματοδότησης προσανατολισμένου στην αγορά θα οδηγήσει σε αύξηση του διοικητικού κόστους. Μια τέτοια μέθοδος χρηματοδότησης μέσω DRGs (KEN) ίσως θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε μια εποχή αυξημένων πόρων και "πολιτικής απόφασης για εσωτερικό ανταγωνισμό μεταξύ νοσοκομείων του ΕΣΥ και ιδιωτικών" έχοντας πάντα ως χρηματοδότη έναν και μοναδικό φορέα που θα ήταν ο ΕΟΠΥΥ ή το Υπουργείο Υγείας. Το να έρχεται μια τέτοια πολιτική σήμερα χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί οι προϋποθέσεις μόνο αρνητικά αποτελέσματα και αύξηση του διοικητικού κόστους  θα προκαλέσει. 

Υπάρχει εναλλακτική σε αυτό που προωθείται υπό τις παρούσες συνθήκες στην χώρα μας; Αυτή περιγράφεται εδώ

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24397229

Συνοπτικά αναφέρω, ότι όσον αφορά τα νοσοκομεία και την χρηματοδότησή τους αυτή πρέπει να γίνει από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω του Υπουργείου Υγείας ή άλλης  μικρής και ευέλικτης δημόσιας αρχής με ελάχιστο εξειδικευμένο προσωπικό. Η μέθοδος αποζημίωσης των νοσοκομείων του ΕΣΥ θα είναι αυτή του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού με διαπραγμάτευση με την διοίκησή τους, στην βάση του ετήσιου προγραμματισμένου παραγόμενου έργου τους και του μείγματος των ασθενών που νοσηλεύουν.

Και επειδή υπάρχουν και νοσηλευτικές ανάγκες που δεν καλύπτουν τα νοσοκομεία του ΕΣΥ και οι ανάγκες αυτές καλύπτονται από τον ιδιωτικό τομέα, η ετήσια προγραμματική σύμβαση και η κάλυψη αυτών των αναγκών για νοσηλεία (ψυχιατρικά, μαιευτικά, καρδιοχειρουργικά, ΜΤΝ, κλπ περιστατικά) μεταξύ των ιδιωτικών μονάδων και του Υπουργείου Υγείας με ετήσιους κλειστούς προϋπολογισμούς επίσης, στην βάση του παραγόμενου έργου, είναι και στην περίπτωση αυτή, η πλεόν ενδεδειγμένη λύση. Αυτό σημαίνει ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών στη νοσοκομειακή περίθαλψη χωρίς λογαριασμούς και χρεώσεις για τους ασθενείς. Ισως στην εποχή της κρίσης αξίζει να γυρίσουμε λίγο στις αρχές, πάνω στις οποίες βασίστηκαν τα εθνικά συστήματα των χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου τύπου Beveridge.

Η πρόταση αυτή εκτός από το προφανές της αποτελεσματικότητας που ενσωματώνει με την ύπαρξη ενός και μοναδικού χρηματοδότη, ο οποίος θα έχει κλειστό ετήσιο προϋπολογισμό να διαχειριστεί, θα μειώσει στο ελάχιστο και το διοικητικό κόστος και θα απελευθερώσει εκατοντάδεις διοικητικούς υπαλλήλους νοσοκομείων, του ΕΟΠΥΥ και ασφαλιστικών ταμείων. Μάλλον είναι σύμφωνη και με τα αποτελέσματα του σημαντικού άρθρου που αναφέρθηκε στην αρχή και ήταν η αφορμή για να γραφτεί το παρόν σχόλιο. 

Ας ελπίσουμε ότι υπάρχουν μάτια που βλέπουν και προβληματίζονται ώστε να εφαρμόσουν πολιτικές που δεν επιβάλλονται απέξω από ανθρώπους, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν τεχνική επάρκεια, αλλά αναμασούν και προσφέρουν συνταγές για  θεραπεία που βάζουν στην εντατική τον ασθενή προκαλώντας ανεπανόρθωτες βλάβες στον οργανισμό του (σύστημα υγείας). Οπως υπάρχει η κακή ιατρική (medical malpractice), υπάρχουν δυστυχώς και οι κακές συμβουλές των ειδικών που αν μη τι άλλο δεν έχουν κανένα κόστος για τους ίδιους... αλλά έχουν για την ελληνική κοινωνία.

 

like0

Σχόλια

Niakas D., Int J Health Serv.

stavros kyriazis's picture

Niakas D., Int J Health Serv. 2013;43(4):597-602. Greek economic crisis and health care reforms: correcting the wrong prescription.

Το πλήρες κείμενο της εξαιρετικής μελέτης υπάρχει αναρτημένο και μπορείτε να το ανακτήσετε από εδώ...

http://www.iatronet.gr/photos/enimerosi/niakas.pdf

like0